Khalid ontvangt mij in zijn keurige huisje in Almelo. Tijdens het interview staat de TV aan met tetterende reclames van Tell Sell of zo. Ik realiseer me later tijdens ons gesprek dat dit ongeveer is wat hij dagelijks moet ervaren, constant gepraat op de achtergrond. Schizofrenie is een onder Marokkanen veel voorkomende ziekte. De vader van Khalid is de klassieke Marokkaan die indertijd, vroeg in de jaren 60 naar Nederland kwam om er geld te verdienen. Na een tijdje kon hij in 1967 zijn familie naar Nederland laten overkomen, Khalid is dan ruim 2 jaar oud. Hij gaat met 4 jaar gewoon naar de kleuterschool, maar thuis gaat het niet goed, moeder heeft last van schizofrenie, een ziekte die niet als dusdanig herkend wordt maar wel zorgt voor toenemende frustratie bij vader. Moeder gaat in 1979 terug naar haar familie in Marokko. Vader hertrouwt, maar echt geweldig loopt dit huwelijk ook niet.

Ontvoering

In 1986 neemt vader de kinderen, Khalid, zijn broertje en zusje mee naar Marokko op vakantie, maar keert niet terug. Dit veroorzaakt een schandaal. Vader wordt vanaf nu gezocht wegens ontvoering van zijn kinderen en kan niet meer terug naar Nederland, omdat hij anders gearresteerd wordt. Hierdoor verliest hij zijn recht op een pensioen en AOW terwijl hij hier nog maar 5 jaar van verwijderd was. Khalid woont eerst een aantal jaren bij de familie van zijn stiefmoeder en krijgt langzamerhand door dat ze niet meer terug gaan. Na twee jaar verhuisd Khalid naar de broer van zijn Vader. Hij leidt daar een hard leven. Hij wordt in dienst gesteld bij een timmerman die fungeert als zijn mentor en leraar. Khalid is dan 15 jaar en moet hard werken, eindeloos schuren en sjouwen met hout, pure kinderarbeid dus. Dan komt hij op straat ineens zijn vader weer tegen, die boos wordt als hij ziet hoe zijn zoon wordt uitgebuit en neemt hem weer mee naar de stad Xargebim. Dat is een echte derde wereld stad waar kinderen op het modderige centrale plein losse sigaretten en lege plastic zakjes verkopen voor een cent per stuk.

Hasj

In Marokko komt schizofrenie veel voor, maar de mensen weten niet wat dat is. Marokko is een schizofrene maatschappij die vervelende zaken liever verborgen houdt. Justitie probeert het probleem voor toeristen verborgen te houden en pakt loslopende schizofrenen regelmatig op van straat, gooit ze in een busje en rijdt ze enige honderden kilometers ver naar een ander afgelegen stadje of dorp. Daar worden ze weer uit het bus gegooid en aan hun lot overgelaten, waar ze op straat in zichzelf lopen te praten en te schreeuwen, "als schapen die niet weten waarom ze alsmaar behh zeggen". Een kennis vertelt Kalid dat hij wel werk voor hem heeft in Tanger in de bouw. Daar moet hij hard werken voor 5 dirham per dag. Dit houdt hij echter niet vol, omdat hij tenger van lichaamsbouw is. Ook leert hij daar hasj kennen die hij wel eens gebruikt om zijn opkomende schizofrenie te onderdrukken en rust te vinden, maar de hasj is van slechte kwaliteit en werkt onvoldoende. Ondertussen blijft Nederland trekken. Kalid's zuster onderhield altijd nog contact met Nederland door het schrijven van brieven met oud klasgenootjes. Khalid spaart geld bij elkaar en laat zich uiteindelijk door mensensmokkelaars terug naar Nederland brengen.

Identiteitspapieren

Terug in Amersfoort leeft hij een tijdje op straat en komt uiteindelijk in Enschede terecht waar een advocaat zorgt dat hij identiteitspapieren krijgt en recht op een uitkering. Khalid hoort dan al voortdurend stemmen die hem uit zijn slaap houden en doodvermoeiend zijn. Die stemmen hoorde hij altijd al maar dacht dat dit normaal was. Hij merkt dat het enige wat hem helpt wiet is. De wiet houdt de stemmen meer op de achtergrond. Ze zijn er nog wel, maar hij kan ze meer van zich af zetten. Ook kan hij beter slapen en krijgt zo zijn broodnodige rust. Wiet is echter duur en één week per maand kan hij zich geen mediwiet veroorloven. In die ene week per maand nemen de stemmen toe, iets waar hij telkens vreselijk tegenop ziet, want die ene week per maand is voor hem een ware lijdensweg. Ook lijdt hij in die week aan hevige pijnen en krampen. In 1995 wordt hij opgenomen in de Sinaï, een psychiatrische kliniek waar hij medicijnen krijgt die hem niets helpen. Op een dag wordt hij wakker met het gevoel of er een ijzeren band op zijn hoofd zit die heel hard ronddraait. Ook hoort hij nu twee nieuwe harde stemmen van een man en een vrouw die hem

voortdurend uitschelden en met elkaar bespreken wat de andere zachtere stemmen gezegd hebben.

Diagnose schizofrenie

Zijn ziekte wil zich nu echt manifesteren en wordt een dagelijkse marteling voor Khalid. Wel wordt nu eindelijk de diagnose schizofrenie bij hem gesteld. In 2006 gaat Khalid bij zijn zus in Almelo wonen. Hij krijgt zware medicijnen via het RIAGG die hem niet helpen, maar wel opzadelen met allerlei bijwerkingen. Als hij op het RIAGG aangeeft meer baat te vinden bij de onbetaalbare cannabis en daarom om een officieël mediwiet recept vraagt, wordt zijn behandelend arts woedend en schreeuwt hem toe beter te weten wat goed voor hem is. Khalid besluit om aan de balie om een andere arts te vragen, want hij voelt zich niet serieus genomen. De arts loopt hem schreeuwend achterna en roept aan de balie dat hij hier verder niets heeft te zoeken. Dan komt een andere arts binnen die het verhaal aanhoort en Khalid gelijk geeft, maar ook vertelt dat iedereen bij het RIAGG een contract heeft moeten ondertekenen waarin staat dat ze geen officiële mediwiet zullen voorschrijven, alleen "reguliere" medicijnen. Khalid rookt nu stelselmatig twee jointjes per dag en kan zo de voorgeschreven hoeveelheid medicijnen halveren. Dan krijgt hij een High Life in Handen en leest daarin het Mediwietartikel. Hij weet nu dat wat hij altijd al dacht geen hersenspinsel is. Hij besluit zelf wiet te telen om te voorkomen dat hij telkens een week zonder wiet zit. Hij gaat naar de site van mediwiet.nl, draait de mediwiet verklaring uit en stapt daarmee naar zijn eigen huisarts.

Politie

Na ruim drie kwartier in de wachtruimte te hebben moeten wachten wil deze hem ontvangen.

Khalid legt uit wat zijn probleem is, wat een mediwietverklaring inhoudt en wil het artikel laten zien. De arts luistert niet langer dan een minuut, onderbreekt hem dan en wil hem wegsturen, want "aan die nonsens doet zij niet mee". Khalid weigert zomaar weg te gaan, wijst erop dat hij drie kwartier heeft moeten wachten, dat ze andere patiënten wel ruim de tijd geeft en het op zijn minst aan hem verplicht is om hem aan te horen. Hij weet immers uit eigen ervaring heel goed waar hij over praat. De arts wil hier niets van weten en dreigt de politie te bellen. Khalid zegt dat prima te vinden, wacht tot dat daadwerkelijk gebeurd is en gaat daarna netjes in de wachtkamer zitten zodat de arts verder kan gaan met haar spreekuur. Na een kwartiertje verschijnen inderdaad twee politieagenten die Khalid én de huisarts aanhoren. En weer krijgt Khalid gelijk, "deze man is een patiënt van U mevrouw en U dient hem minstens aan te horen, daar is Uw spreekuur immers voor bedoeld?" De arts haalt bakzeil, zegt toe de zaak te zullen bestuderen en zegt Khalid dat hij de volgend morgen nog maar eens moet terug komen. De volgende dag hoeft Khalid de arts niet eens meer te spreken, bij de receptie ligt zijn ondertekende en gestempelde mediwietverklaring al op hem te wachten! Khalid kan eindelijk zijn eigen medicijn kweken zonder angst, free at last!

Officieel Mediwietpatiënt

Khalid bezoekt G-Tools in Weesp, zoekt een 400 watt kweekkast uit, mét ingebouwde brandblusser en krijgt als officieel mediwietpatiënt een mooie korting. Hij laat me trots zijn kweekkast zien, een keurig witte kast met een aantal mooie plantjes. "Het is nu niet alleen een medicijn voor me, maar ook een hobby die me een reden tot een regelmatig leven geeft. "Een ding weet ik zeker" zegt hij, "als ik, toen de ziekte doorbrak, géén wiet had kunnen kopen was ik nu weg geweest. De ziekte maakt patiënten geestelijk bewusteloos, je ziet de mens nog wel voor je maar ze zijn er geestelijk niet meer, het zijn zombies, de ziekte heeft het lichaam overgenomen. "Medisch gebruik van wiet heeft mijn leven gered!"